Vrijdag 24 januari, rond 17.30 uur, werd de Parkweg in Nijmegen het toneel van een tragisch ongeval tussen een vrachtwagen en een fietsster. Een 20-jarige vrouw uit Nijmegen overleed aan haar verwondingen. Achter het nuchtere nieuwsbericht schuilt intens verdriet, vragen en de dringende behoefte om onze straten veiliger te maken, juist op plekken waar verkeer en kwetsbare weggebruikers elkaar kruisen.
Wat deze tragedie ons leert over verkeersveiligheid
Als een leven zo abrupt stopt, dwingt dat tot stilstaan. Op een drukke winterse vrijdag, wanneer het schemert en iedereen naar huis wil, komen kleine momenten van onduidelijkheid of onzichtbaarheid gevaarlijk samen. De Parkweg is een belangrijke route, ook voor logistiek verkeer. Dat maakt de kans op complexe interacties tussen zware voertuigen en fietsers groter. Ben jij getuige geweest en heb je nog niet met de politie gesproken? Meld je dan, zodat het beeld van wat er precies is gebeurd zo compleet mogelijk kan worden.
Winterse spits en dode hoeken: een verraderlijke combinatie
In de schemering zijn contrasten lager en wordt een fietslicht al snel opgeslokt door reflecties op nat asfalt en fel remlicht. Vrachtwagens hebben bovendien grote dode hoeken, vooral rechts naast de cabine en vlak voor het voertuig. Op drukke stedelijke assen kan een kleine inschattingsfout – bij afslaan, inhalen of naderen van een kruising – fatale gevolgen hebben. Dat is geen kwestie van schuld aanwijzen, maar van erkennen hoe kwetsbaar de marge voor fouten is.
Praktische adviezen voor fietsers in de spits
Houd afstand tot vrachtwagens en positioneer jezelf zó dat je zichtbaar blijft. Sta bij een rood licht liever achter of links van een vrachtwagen dan er pal naast, zeker niet rechts tussen voertuig en trottoir. Maak waar mogelijk oogcontact met bestuurders en anticipeer op richtingaanwijzers en voertuigdynamiek: een vrachtwagen die vertraagt en naar rechts uitzet, kan een afslag voorbereiden.
Vergroot je zichtbaarheid met werkende voor- en achterverlichting en reflecterende details op jas of tas. Vermijd het inhalen aan de binnenzijde en wees extra alert bij regen en schemer. Laat muziek of noise-cancelling oordopjes uit in complex stedelijk verkeer; horen wat er achter je gebeurt, kan cruciale seconden schelen.
Aandachtspunten voor vrachtwagenchauffeurs en automobilisten
Verlaag snelheid in woon- en stadsstraten en scan actief op fietsers, zeker rechts en vlak voor de cabine. Stel spiegels en camera’s zorgvuldig af en gebruik hulpsystemen als dodehoekwaarschuwingen, maar vertrouw er niet blind op. Kondig manoeuvres vroeg aan, neem bochten breed en geef fietsers royaal voorrang en ruimte. Kleine keuzes – een seconde langer wachten, een meter extra afstand – maken het verschil tussen bijna-mis en onheil.
Wat de stad kan doen
Infrastructuur bepaalt gedrag. Beschermde kruispunten, fysieke scheiding tussen rijbaan en fietspad, conflictvrije verkeerslichten en verhoogde oversteken verkleinen risico’s. Goede verlichting en duidelijk wegdekcontrast helpen in de schemer. Waar zware voertuigen onvermijdelijk zijn, kan directe zichttechnologie (cabines met lage ramen), strengere draaicirkel-eisen en verplichte sensoren levens redden.
Daarnaast helpt beleid dat logistiek verkeer weert uit de drukste spitsuren, alternatieve routes aanwijst of inzet op kleinere, toegankelijke stadsdistributie. Een consequente 30 km/u-inrichting op stedelijke assen als de Parkweg – met bijpassende weginrichting en handhaving – maakt fouten vergevingsgezinder. Educatiecampagnes bij scholen en bedrijven, en praktische ‘kijk in de cabine’-acties vergroten wederzijds begrip.
Samen rouwen, samen verantwoordelijkheid nemen
Een dodelijk ongeval laat niet alleen een gat in een familie en vriendengroep achter, maar raakt ook een stadsgemeenschap. Bloemen aan een lantaarnpaal, stiltes tijdens de avondspits: het zijn tekenen van gedeelde rouw. Tegelijk is er de noodzaak om feiten boven tafel te krijgen. Heb jij het ongeluk zien gebeuren en heb je nog niet met de politie gesproken? Meld je dan, zodat nabestaanden en hulpdiensten duidelijkheid krijgen en we gerichte verbeteringen kunnen doorvoeren.
Ieder kruispunt, elke rijstrookmarkering en elke keuze in het verkeer vertelt wat voor stad we willen zijn. De Parkweg herinnert ons eraan dat veiligheid geen vanzelfsprekendheid is, maar een gezamenlijke opgave. Door empathie te combineren met daadkracht – als fietser, chauffeur, ontwerper en beleidsmaker – geven we betekenis aan dit verlies en bouwen we aan straten waar iedereen met een gerust hart thuiskomt.
